Yolun yarısı yine berbattı. Feribotla nehri geçeceğim iz yerdeki Pazar yerinde sanırım haşlanmış kaplumbağa ve yarasa

 kızartması satıyorlardı. Ve satıcı çocuklar illallah dedirtti.

Öğleden sonra tamda merkezde bilet aldığım şirketin yerine geldik.Yolda dağıttıkları broşürde 2dolara oda olduğu yazıyordu.

Hemen yan taraftaki   yerden odayı alıp çantayı bıraktım. Ara sokaklardan geçip nehir kenarına geldim. Geniş bir cadde ve kalabalık.

Güzel bir de saray  var.

Nehir kenarında biraz dolaşıp tekrar otelin olduğu yere döndüm. Akşam vakti,iş çıkışı, ortalık vızır vızır motosiklet kaynıyor.Sen onlara

çarpmansan onların sana çarpma ihtimali yok gibi.

Otelin köşesindeki ve nerdeyse tamamı gezgin dolu restoranda  oturup hiç çekinmeden bir et kızartma söyledim. Yani et biraz riskli ama

ara sıra yiyeceğim. Yolda maillerimi kontrol ettim ozi dayım ne zaman gelecek diye annesine sorup duruyormuş. Annesi de ona bir çete re

kağıdı hazırlamış, her gün onu işaretliyorlarmış.

İlk durak büyük bir tapınak. Kamboçya’da Budist , ama bildiğim Budizm dinide kendi aralarında ayrılıyorlar. Bir sonraki durağımız

bir hapishane ve toplama kampı. Diktatörlük zamanında, yani Kızıl Kimerler burayı  toplama ve işkence merkezi olarak kullanmışlar.

 İsmi “ S-21 Toul Sleng ”. İçeride toplu mezar resimleri, işkence aletleri, ve ölenlerin resimleri var.

Oradan büyük bir Pazar yerine geldik ve adamın parasını ödeyip pazara daldım. Bölüm bölüm yiyecek, hediyelik eşya, parçacı dükkanları.

Yiyecek bölümü fena halde kokuyor. Genelde kurutulmuş balık, açıkta satılan etler ve börtü böcek.

Yürüyerek otele dönüp biraz dinlenip nehir kenarına gittim. Akşam vakti, güneş batmak üzere. Tatil olduğundan ortalık burada kalabalık.

Halk çimenler üzerine ve nehir kenarındaki duvara doluşmuş.

Hesaplarımı 28 şubat Vietnam girişli olarak hesaplayıp Ankara’dan vizeyi bu tarihe almıştım.Keşke 3 gün önceye alsaymışım.

Şu ana kadar günlük 10 dolar ortalama ile hesabım tutuyor. Ama evdeki hesap her zaman çarşıya uymaz derler ya, bakalım

 ne olacak. Sahilde otururken sık sık geriye gittim. Ne kadar kısa imiş.

Odadayım saat 17:35, tuvalette ayna yok, pet şişeyi ortadan kesip odadaki aynayı kullanarak  tıraşımı oldum. Saat 22:45

uyumaya çalışacağım.

Akşam yemeğine kadar kirlileri yıkadım. Yarına biletim öğlen 12:30 da.

Burada bira bardağıyla içtiğim çayları unutamam.

3 yakın caddelerde gezip nehir kıyısına gidip oturdum.Yine hareketli ve renkli.

3 karton sigara aldım, uzun süre beni idare eder.

Yemek yiyip, 1 bira içip erkenden yattım.

Saat 12:30 gibi Kamboçya- Vietnam sınırına geldik. Hava sıcak Vietnam giriş işlemlerine tek kulübe bakıyor. Pasaportu veren

kenara çekilip bekliyor. Ben başlarda vermiştim, gelen benimkinin üzerine koydu. Adam sıradan değil üstten gidiyor, umurun

damı, onun için  hepsi pasaport. Bir ara panik olmadım değil, nerede ulan bizim pasaport. Tam 2,5 saat sonra pasaportu aldım.

Buradan itibaren bizi götürecek otobüse binip yola koyulduk. Akşamüzeri Saygon’a geldik. Bizi getiren firma Vietnam’ın en çok

tanınan turist şirketi. Bizi merkeze getirdi. Kısa bir turdan sonra 3 dolara bir yer buldum.

 Dışarı çıkıp dolaşmaya başladım. Bu şehre boşuna doğunu incisi demiyorlar. Caddeler yapılar harika.

Şehrin asıl ismi HO CHİ MİNH CİTY yani  Vietnam’ın kurucusu. Bu memlekette az acı çekmedi. Fransız sömürgesine karşı verilen

savaş, kuzey - güney savaşı ve Amerikanın dahil olduğu o acımasız Vietnam savaşı.

Otelin olduğu caddeye dönüp aynı turizm şirketinden yarın için Vietkong gerilla tünellerinin ( CU CHİ) olduğu orman tur  bileti aldım.

Birde çarşıda gördüğüm bir içecekten bir şişe aldım. İçmek için değil, içerisinde kobra yılanı var. Bunu alırken çok düşündüm.

Çünkü alınan her şişe bir yavru kobranın öldürülmesi demek, fakat aldım.

Bir rehber eşliğinde bu yerleri gezmek için alana girdik. Alan, savaşın geçtiği bir bölge. İlk gördüğümüz bir tuzak. İçine dik olarak 

 bambu mızraklar yerleştirilmiş, yüksekliği 2 metre civarında bir tuzak. Diğer bir alanda gördüğümüz bubi tuzakları acayip ilginçti.

Bir terk edilmiş Amerikan tankı gördükten sonra bir delikten tünellere girdik. Oldukça dar, iki büklüm, ellerimiz yerde 10 dakikaya

yakın gezdik.

Birde, Amerikan 23. piyade alayı yanlış hesaplamalarla bu tünellerin bulunduğu alana karargah kurmuş. Gece tünellerden çıkan

gerillalar piyade alayını fena halde bozguna uğratmışlar. Kısacası Amerika bu bataklıktan çıkamadı. Biz bile bu kısa gezide etkilendik.

 Tur öğleden sonra bitti. Etkileyiciydi.

Saygon caddelerine geri dönüp, posta hane binasının olduğu yere geldim. Binanın mimarisi ve içi oldukça güzeldi. Hemen karşı

 köşedeki kilise binası ve diğer caddedeki tiyatro yapısı da  aynı  güzellikte. Birde küçük bir cami gördüm ismi Rahim cami idi.

Caddeler acayip temiz, geniş ve çok güzel kafelerle dolu. Bu şehri sevdim.

Yarın için tam gün tur bileti aldım. Hindiçin yarım adasına hayat veren Mekong nehrinin denize döküldüğü “ Mekong delta turu

 “ gezi için. Bölge halkı için 9 başlı ejderha diye adlandırılan ve labirent gibi kolları olan büyük bir delta ve köyleri gezeceğiz.

Umarım güzel olur.

Kendimi biraz yorgun hissediyorum 2 saat dinlenip şehri gece gözüyle gezmeye çıkacağım. Bu ülke bana ekonomik, siyasi ve

 kültürel olarak güçlü bir ülke görünümü vermekte. Gerçi fazla bir bilgim yok, ama en azından paralarında bizimkinden 3 sıfır eksik.

Nüfus 80 milyon ve çoğunlukla tarım yapılmakta.

Şehir gecede bir güzel, ışıl ışıl.

Kaldığım caddede bir kafe gözüme kestirip, bira içerek geleni geçeni izledim.